Charakter celów krótkookresowych

Cele krótkookresowe powinny mieć charakter wyzwań, aby do ich osiągnięcia potrzebne były innowacje dotyczące sposobów ich realizacji. Jako przykład takiego formułowania celów w ciągłym doskonaleniu procesów wytwórczych i wytwarzanych wyrobów można podać cele przyjęte w firmie Motorola i firmie IBM [33]. W obu tych firmach założono, że co dwa lata powinno nastąpić dziesięciokrotne zmniejszenie wadliwości wytwarzanych wyrobów. Taki cel nie wydaje się możliwy do osiągnięcia, gdyż po czterech latach wadliwość wytwarzanych partii wyrobów powinna zmniejszyć się 100 razy. Punktem wyjścia sformułowania takich celów byl bardzo niski wskaźnik wadliwości wynoszący 800 ppm, tzn. 0,08%. Na milion wytwarzanych elementów elektronicznych zaledwie 800 było wadliwych. Za dwa lata w milionie wytworzonych elementów powinno być zaledwie 80 sztuk wadliwych, tzn. wadliwość może wynieść najwyżej 0,008%, a za cztery lata 0,0008% (8 wadliwych egzemplarzy w milionie wytworzonych). Zrealizowanie takich celów przybliży te firmy do idealnej sytuacji, w której wytwarzanie wyrobów będzie bezwadliwe. W realizowanej fazie ciągłego doskonalenia procesów wytwórczych przyjęto jednak osiągnięcie poziomu wadliwości w zakresie poniżej 6o („sześć sigm”). Oznacza to, że wadliwość wytwarzanych partii wyrobów nie powinna przekraczać 3,4 ppm, czyli średnio w milionie wytworzonych elementów nie powinno wystąpić więcej niż 3,4 wadliwych egzemplarzy. Osiągnięcie (w ciągu czterech lat) wadliwości na poziomie 8 ppm nie doprowadzi do docelowego stanu 3,4 ppm. W dalszej kolejności można będzie dążyć do osiągnięcia „zera defektów”, co jest trudniejsze od wyzwań wynikających z podanych wyżej celów krótkookresowych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>