KSZTAŁCENIE SPECJALISTÓW DO SPRAW JAKOŚCI I NIEZAWODNOŚCI WYROBÓW

Zagadnienia związane z zapewnianiem jakości wyrobów pojawiły się przed drugą wojną światową w wyniku narastającej konkurencji firm. Niezawodność, a raczej zawodność wyrobów podczas wojny dała się we znaki armii amerykańskiej. Rozpoznanie tych zagadnień przez specjalistów doprowadziło do wniosku, że możliwe jest postępowanie zapewniające wymaganą jakość i wyższą niezawodność wyrobów. Ilościowe (matematyczne) opisy niezawodności, metody badania niezawodności oraz metody kontroli jakości, w tym statystyczne metody odbiorczej kontroli gotowych wyrobów, zostały opracowane przy wykorzystaniu rachunku prawdopodobieństwa i statystyki matematycznej. Oba te działy wiedzy były uprawiane przez wąskie grupy specjalistów zajmujących się teorią miary i badaniami prawidłowości występujących w zjawiskach masowych o przypadkowej zmienności. Po zastosowaniu rachunku prawdopodobieństwa w teorii niezawodności, a statystyki matematycznej w badaniach niezawodności wyrobów, zagadnieniami tymi zajęło się wielu matematyków. Powstały matematyczna teoria niezawodności i podstawy oceny niezawodności wyrobów.

Początkowo rozpatrywano opis i ocenę niezawodności wyrobów użytkowanych do uszkodzenia się (nienaprawialnych), co odpowiadało elementom układów elektronicznych, później jednak zaczęto także opisywać niezawodność obiektów naprawialnych. Przydatna się okazała (opracowana w latach dwudziestych) teoria odnowy, której metody dały się zaadaptować do matematycznych opisów niezawodności wyrobów naprawialnych. Rozwinięta w taki sposób teoria początkowo nosiła nazwę teorii odnowy i niezawodności, lecz z czasem pierwszy człon, dotyczący odnowy, został niemal zagubiony, i obecnie o wykorzystaniu metod teorii odnowy świadczy głównie terminologia występująca w teorii niezawodności. Jako charakterystyczne terminy można podać: proces odnowy, funkcją odnowy, gąstość odnowy, średni czas odnowy, rozkład czasu odnowy itp.

KSZTAŁCENIE SPECJALISTÓW DO SPRAW JAKOŚCI I NIEZAWODNOŚCI WYROBÓW CZĘŚĆ 2

Matematyczna teoria niezawodności jest nadal rozwijana, a jej metody i wyniki wykorzystuje się w praktyce, co daje dobre rezultaty. Uzyskiwane wyniki często odbiegają od oczekiwań, co kładzie się na karb niedokładności w realizacji przedsięwzięć. Przyczyny tkwią jednak również w przyjmowaniu w teorii niezawodności założeń, które w praktyce nie są spełnione, a także w braku pełnego zrozumienia konsekwencji wynikających z tych założeń przez praktyków.

Dotychczasowe próby weryfikacji teoretycznych założeń na podstawie wyników badań wykazywały, że często założenia te nie są spełnione, a podawane w teorii matematyczne modele niezawodności wyrobów nie powinny być dla takich przypadków stosowane. Należy opracować adekwatne matematyczne modele niezawodności wyrobów, zwłaszcza naprawialnych, co jest wyzwaniem dla matematyków.

Matematyczne podstawy opisu i oceny niezawodności są rozwinięte bardziej niż ich praktyczne zastosowania i można przypuszczać, że w najbliższych latach się to nie zmieni. Taka sytuacja występowała od powstania nauki o niezawodności wyrobów, lecz pozytywne było to, że już na początku rozwoju tej nauki zrozumiano, że do praktycznego wdrażania uzyskiwanych na drodze teoretycznej wyników trzeba dysponować specjalistami – inżynierami, którzy z jednej strony będą znali problematykę techniczną, a z drugiej strony – opanują metody matematyczne teorii niezawodności i statystycznej kontroli jakości produkcji w celu ich zastosowania do rozwiązywania zagadnień występujących w technice.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>