MODELE NIEZAWODNOŚCI SYSTEMÓW – KONTYNUACJA

Podane dla szeregowej struktury niezawodnościowej wyrobu zależności matematyczne umożliwiają wyciągnięcie wniosków przydatnych w praktyce.

Podczas funkcjonowania obiektu o szeregowej strukturze energia jest zazwyczaj przekazywana kolejno od elementu wejściowego (zazwyczaj o numerze 1) do elementu wyjściowego (o numerze n). Mamy do czynienia z taką sytuacją, jak w przypadku łańcucha, w którym przerwanie jednego ogniwa oznacza uszkodzenie całego łańcucha. Uszkodzenie jednego, któregokolwiek spośród n elementów powoduje uszkodzenie całego obiektu. Dlatego niezawodność wyrobu o szeregowej strukturze jest najsilniej uwarunkowana niezawodnością najsłabszego (najbardziej zawodnego) jego ogniwa (elementu). Dlatego jednym z celów badania niezawodności wyrobów jest wykrywanie ich słabych ogniw, co umożliwia szybką poprawę niezawodności.

Zwiększanie niezawodności wyrobu przez poprawę niezawodności słabego ogniwa może być efektywne także ze względów ekonomicznych. Poprawa niezawodności zarówno słabego jak i mocnego ogniwa wyrobu o taki sam procent jego aktualnej niezawodności da taki sam przyrost niezawodności całego wyrobu. Rozpatrzmy system o szeregowej strukturze zbudowany z dwóch elementów tak, jak na rys. 6.17. Niezawodność takiego systemu wynosi R = RlR2.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>