MODELE NIEZAWODNOŚCI SYSTEMÓW

Przedstawione (p. 6.2 i 6.3) wskaźniki niezawodności były definiowane dla wyrobu traktowanego całościowo. Rzadko mamy do czynienia z wyrobem, który nie jest zbudowany z wielu elementów składowych. Niezawodność złożonych obiektów zależy od niezawodności ich elementów składowych. Z tego względu opisywane są zależności między niezawodnością wyrobu a niezawodnością jego części składowych dla wyróżnionych struktur wyrobów. Mówimy wówczas o tzw. systemowym ujęciu wyrobu ze względu na jego niezawodność. Zasadniczą sprawą jest identyfikacja struktury niezawodnościowej wyrobu, która może mieć rozmaitą postać.

Jedną z wyróżnianych jest szerego- wa struktura wyrobu (ze względu na jego niezawodność), której schemat podano na rys. 6.16.

Wyrób, mający szeregową Struktu- mentów (części, podzespołów, zespołów itp.) rę niezawodnościową, charakteryzuje się tym, że uszkodzenie się któregokolwiek z n elementów składowych jest równoznaczne z jego uszkodzeniem. Niezawodność takiego wyrobu jest iloczynem niezawodności jego elementów:

Funkcja intensywności uszkodzeń systemu o szeregowej strukturze wyraża się poprzez funkcje intensywności uszkodzeń elementów: k(t) = A1(f) + A2(r) + … + AJ1(i) = L kt(t)

Jeżeli rozkład czasu poprawnego funkcjonowania do uszkodzenia się każdego (i -tego) elementu jest rozkładem wykładniczym o stałej intensywności uszkodzeń kn to intensywność uszkodzeń systemu, k, jest również stała i wynosi a jeżeli elementy mają jednakowe intensywności uszkodzeń, wynoszące Af, to A = n A(.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>