Oceny wskaźników niezawodności opryskiwaczy

Badania niezawodności maszyn rolniczych rozpoczęto w Akademii Rolniczej w Lublinie, gdzie już na początku lat sześćdziesiątych badano opryskiwacze ORK „Olza”, MT-300 „Morawa”, ORC-700 „Ślęza” i ORZ-300A „Ter- mit” [8j. Oceny niezawodności dokonywano na trzech poziomach złożoności: maszyna, jej zespoły i części. Schemat podziału opryskiwacza na zespoły podano na rys. 7.8. W zależności od warunków, w jakich oprysk będzie wykonywany (uprawy połowę bądź sad), do maszyny będzie montowana belka połowa bądź lance sadownicze. Struktura niezawodnościowa opryskiwacza pozostanie szeregową, będzie jednak zmienna, gdyż w funkcjonowaniu raa- szyny będą uczestniczyć inne zespoły. Jest to sytuacja typowa dla maszyn, które mogą być użytkowane w wielu zastosowaniach.

Oceny wskaźników niezawodności opryskiwaczy wyznaczano w odniesieniu do liczby m3 środków ochrony roślin. Wyniki podano na rys. 7.9. Niezawodność opryskiwaczy szybko malała ze wzrostem ilości wypryskanej cieczy.

Dlatego co 12,5 m3 wypryskiwanej cieczy wprowadzono specjalne przeglądy kontrolno-naprawcze, których zakres zwiększał się, a po 100 m3 wykonywano zapobiegawczą naprawę maszyny. Dzięki temu udało się uzyskać taki przebieg funkcji niezawodności opryskiwacza, jak na rys. 7.10.

Pod koniec lat sześćdziesiątych w Przemysłowym Instytucie Maszyn Rolniczych w Poznaniu zgromadzono dane statystyczne do oceny niezawodności kombajnów zbożowych KZB-3B [8] (rys. 7.11).

Rozpoczęto także badania niezawodności kombajnów zbożowych ,3izon”. Badano prototypy, serie informacyjne, a następnie seryjnie wytwarzane maszyny sześciu typów oraz ich adaptacje do zbioru różnych roślin [10] (rys. 7.12).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>