Odpowiednie sposoby oceny niezawodności – ciąg dalszy

Następnie szacuje się dokładność wyznaczania ocen parametrów (dla rozkładu wykładniczego – jednego parametru X), przy czym można np. stosować metodę przedziałów ufności. W rezultacie otrzymuje się ocenę całego przebiegu dystrybuanty zmiennej losowej x, F{t), lub funkcji niezawodności, R(t), oraz krzywe opisujące granice przedziałów ufności dla wszystkich wartości takich funkcji, np. tak, jak przedstawiono na rys. 7.6 dla funkcji R(t).

W zaznaczonych na rys. 7.6 granicach przedziałów ufności powinny z założonym prawdopodobieństwem (poziomem ufności) mieścić się wartości funkcji niezawodności w całej zbiorowości egzemplarzy badanego wyrobu.

O niezawodności wyrobu można też wnioskować po uszkodzeniu się pewnej liczby egzemplarzy wchodzących w skład obserwowanej próby, a nie dopiero po uszkodzeniu się wszystkich n egzemplarzy z próby. Wyniki wnioskowania są wprawdzie mniej dokładne, lecz uzyskuje się je po krótszym czasie. Jeżeli znane są realizacje czasu do uszkodzenia się i egzemplarzy wyrobu z badanej próby obejmującej n egzemplarzy, przy czym i i n, to prawdopodobieństwo tego, że czas do uszkodzenia się wyrobu będzie mniejszy od tr można ocenić według wzoru: 0 dla 0 s f < fp

Jeżeli np. obserwujemy próbę losową obejmującą 16 egzemplarzy wyrobu i w chwili t = 600 h wystąpiło uszkodzenie dziewiątego egzemplarza, to dokonana metodą nieparametryczną ocena prawdopodobieństwa tego, że wyrób ulegnie uszkodzeniu przed upływem 600 h, wyniesie około 0,53, gdyż

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>