Rozrzut właściwości materiału

Możliwość uzyskania odpowiednich cech części maszyn była uwarunkowana właściwościami dostępnych materiałów konstrukcyjnych. Właściwości te często stanowiły barierę w uzyskiwaniu odpowiednich cech części i narzucały ograniczenia na możliwe do uzyskania wartości tych cech. Teraz przyjęto koncepcję, polegającą na tym, że punktem wyjścia w projektowaniu maszyn i urządzeń była możliwie najwyższa ich jakość i niezawodność. Znając związki między wartościami cech części maszyn i urządzeń oraz ich niezawodnością, starano się wyznaczyć cechy, jakie powinien mieć materiał konstrukcyjny, aby można było uzyskać wymaganą niezawodność części. Następnie przystępowano do projektowania materiału konstrukcyjnego, który miałby potrzebne właściwości. Powstała nowa dziedzina nauk technicznych, zwana inżynierią materiałową. Wynaleziono wiele nowych materiałów. Były to: polimery, metale monokrystaliczne, kompozyty (materiały o konstrukcji złożonej, np. połączenia metali i tworzyw ceramicznych), półprzewodnikowe monokryształy, nasycalne tworzywa ceramitowe, światłowody, elektroniczne obwody scalone itp.

Inny przykład dotyczy rozrzutu właściwości materiału, z którego są wykonywane części wyrobu. W tradycyjnych obliczeniach inżynierskich na ogół brano pod uwagę wartości średnie wskaźników wytrzymałości materiału, a ich rozrzut „kompensowano” tzw. współczynnikami bezpieczeństwa. Ze względu na dążenie do oszczędności materiału stosowano jednak coraz mniejsze wartości tych współczynników, co przy dużym rozrzucie właściwości prowadziło do uszkodzeń tych części, których wytrzymałość była mniejsza od naprężeń powstających w nich podczas użytkowania.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>