Siatka rozkładu prawdopodobieństwa

Zasadniczą sprawą jest wysunięcie właściwej hipotezy statystycznej o postaci rozkładu prawdopodobieństwa zmiennej losowej t. Przy dużym doświadczeniu osoby wykonującej weryfikację hipotezy problem ten nie nastręcza wielkich trudności. Często jednak stosowane są przybliżone metody

wstępnego wnioskowania, umożliwiające wysunięcie hipotezy statystycznej dotyczącej F(t), która powinna dobrze przybliżać wyniki empiryczne uzyskane dla Fn. Jedną z takich metod jest stosowanie siatek rozkładów prawdopodobieństwa zmiennych losowych.

Siatka rozkładu prawdopodobieństwa jest to arkusz papieru z tak naniesionymi w układzie współrzędnych liniami poziomymi i pionowymi, że przebieg dystrybuanty danego rozkładu jest na jego siatce linią prostą. Obszerny zestaw siatek rozkładów prawdopodobieństwa zawiera praca [30],

Stosowanie siatek rozkładów umożliwia wstępną, jakościową ocenę zgodności dystrybuanty teoretycznej z dystrybuantą empiryczną. Na siatkę taką nanosi się wyznaczone wartości Ft i jeżeli układają się one (z zadowalającym przybliżeniem) wzdłuż linii prostej, to można wstępnie przypuszczać, że F może mieć taką postać, dla której ta siatka została sporządzona. W zastosowaniach praktycznych, jeśli nie jest wymagana duża precyzja wnioskowania o charakterystykach rozkładu zmiennej losowej x, czasem poprzestaje się na przybliżonym wnioskowaniu dokonanym przy użyciu siatek rozkładów. Przykład wyników badań naniesionych na siatkę rozkładu normalnego jest podany na rys. 7.5 [10].

Podany przykład wnioskowania w badaniach trwałości i niezawodności wyrobu jest jednym z najprostszych i dotyczy wąskiego fragmentu tego zagadnienia. Mogą być stosowane rozmaite plany badań, w zależności od sposobów użytkowania wyrobów i możliwości techniczno-organizacyjnych w przeprowadzaniu obserwacji i pomiarów oraz rejestracji ich wyników, a także różniące się metody wnioskowania.

Planem badania niezawodności nazywany jest sposób postępowania umożliwiający dobór liczebności próby losowej, wymienianie (lub nie) uszkodzonych podczas badań egzemplarzy nienaprawialnego wyrobu, naprawianie wyrobów naprawialnych oraz przyjęcie kryterium zakończenia badań (zakończenia obserwacji). W opisach planów badania niezawodności wyrobów stosowane są następujące symbole: n – liczba obserwowanych egzemplarzy wyrobu,

R – naprawianie (remont) wyrobów po uszkodzeniach,

W – obserwacja z wymianą uszkodzonych wyrobów, r – obserwacja do chwili wystąpienia r uszkodzeń, t – obserwacja przez założony czas t,

(r, t) – obserwacja do chwili r uszkodzeń lub do czasu t, jeżeli do tego czasu nie wystąpi r uszkodzeń.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>