STAN NAUKI I TECHNIKI

Zagadnieniami jakości i niezawodności w Polsce zajmowano się już przed drugą wojną światową. Praktycy zdawali sobie sprawę z rozrzutu właściwości materiałów konstrukcyjnych, z pogarszania się ich właściwości w miarę upływu czasu i ze zmienności obciążeń. Postulowano uwzględnienie tych zjawisk przy konstruowaniu maszyn i urządzeń.

W latach sześćdziesiątych wielu polskich uczonych interesowało się rozwijaną na Zachodzie teorią niezawodności i zaczęło ją z powodzeniem uprawiać [14]. Zaczęto też adaptować metody statystycznej kontroli jakości, zwłaszcza w zastosowaniu do prób odbiorczych partii lamp elektronowych i innych elementów elektronicznych i elektrycznych. Prace te doprowadziły do rozwoju teorii niezawodności i metod statystycznej kontroli jakości (SKJ). Metody SKJ, po ich adaptacji, stosowano w niektórych gałęziach polskiego przemysłu, natrafiając na podobne trudności, jak w USA czy Wielkiej Brytanii.

Obecnie teoria niezawodności, zwłaszcza w zakresie jej podstaw matematycznych, jest znacznie bardziej rozwinięta od teorii jakości, którą w pracy [20] nazwano kwalitologią. Zagadnieniami tymi w Polsce zajmował się głównie R. Kolman pracując nad ilościowym określaniem jakości i starając się stworzyć dziedzinę wiedzy, którą można nazwać kwalitometrią. Idee te są nadal rozwijane, lecz trudno wskazać efektywne ich zastosowania w praktyce. Z wielkim uznaniem trzeba powitać pracę A. Hamrola i W. Mantury [20], której pierwsza część jest poświęcona podstawom nauki o jakości. Autorzy podjęli ambitną próbę tworzenia ogólnej teorii jakości w ramach kwalitologii. Analiza stanu nauki o jakości umożliwiła im wyciągnięcie następujących wniosków [20, s. 16]:

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>