Sterowanie jakością i niezawodnością wyrobów

Wypracowane w USA i w Wielkiej Brytanii metody skutecznie wdrożono w Japonii i w Niemczech i państwa te przodują w świecie pod względem jakości i niezawodności swych wyrobów.

Przełomowymi datami (prócz 1912, 1917 i 1924) w sterowaniu jakością i niezawodnością wyrobów są:

– 1951 r., w którym został opublikowany w USA podręcznik J.M. Jurana „Quality Control Handbook” („Podręcznik Sterowania Jakością”) i J.M. Feigenbauma „Quality Control” („Sterowanie Jakością”),

– 1959 r., w którym Departament Obrony USA opublikował normę MIL-Q-9858 „Quality Control Program Requirements” („Wymagania Programu Sterowania Jakością”), nakładającą na dostawców dla wojsk obowiązek wdrożenia systemu sterowania jakością (oznaczanego SSJ). Zagadnienie niezawodności (a raczej – zawodności) z całą ostrością wystąpiło w czasie drugiej wojnie światowej. Około 70% dobrej jakości sprzętu armii USA stale było w naprawach i to nie na skutek działań nieprzyjaciela, lecz na skutek rozmaitych, przypadkowych i trudnych do wykrycia uszkodzeń. Irytowało to dowództwa wojsk, które powołały specjalne grupy robocze do zbadania „sprawy zawodności sprzętu”, głównie w marynarce i w lotnictwie. W latach 1948 i 1949 sporządzono raporty ujmujące wyniki wieloletnich badań. Wyniki te stanowiły podstawę rozwoju nauki o niezawodności obiektów technicznych.

Stwierdzono, że wyroby mają tendencję do zawodności (uszkadzania się), a prawdopodobieństwo uszkodzenia rośnie w miarę upływu czasu, co można ideowo przedstawić tak, jak na rys. 3.1.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>