Sterowanie procesami wytwarzania

Idea takiej regulacji procesu wytwórczego jest wykorzystywana do sterowania jakością podczas wytwarzania wyrobów. Połączenie obu wymienionych wyżej zasad: zmniejszania naturalnego rozrzutu cech w wytwarzanych wyrobach i tzw. „centrowania” procesu wytwórczego (rys. 8.11), składa się na sterowanie jakością procesów wytwórczych. Sterowanie takie jest dokonywane na podstawie pomiarów wartości cechy X, uzyskiwanych w wyniku procesu wytwórczego w wyrobach. Proces wytwórczy jest traktowany całościowo, a pod uwagę brane są jego wyniki. W wielu przypadkach proces wytwórczy obejmuje wiele procesów cząstkowych, których liczba może wynosić kilkaset lub nawet wiele tysięcy. W takich przypadkach trzeba brać pod uwagę jakość wszystkich procesów cząstkowych i dla każdego z nich przyjmować odpowiednie założenia, dotyczące wartości wskaźników C oraz Cpk, gdyż poprawność całego procesu wytwarzania będzie zależała oa błędów i rozrzutu wartości kształtowanych w cząstkowych procesach cech wyrobu.

Wszystkie (lub większość) procesy, składające się na proces wytwarzania wyrobu powinny być kontrolowane i sterowane. Metody kontroli i sterowania procesem wytwórczym (a także innymi procesami sterowalnymi) noszą nazwę statystycznej kontroli procesu (SPC – Statistical Process Control). Statystyczna kontrola procesu, SPC, jest zazwyczaj dokonywana przy użyciu tzw. kart kontrolnych Shewarta. Karty te, na podstawie wyników pomiarów wybranych cech wyrobu, umożliwiają śledzenie przebiegu procesu wytwórczego i ocenianie, czy wahania odpowiednich charakterystyk procesu są wynikiem występowania małych zakłóceń przypadkowych, czy też wskazują na trwałe rozregulowanie się procesu, co może prowadzić do wytwarzania wyrobów nie odpowiadających wymaganiom. Możliwość trwałego rozregulowania się procesu jest sygnalizowana na karcie kontrolnej symptomami odpowiednio dobranymi do analizowanej charakterystyki procesu wytwórczego, np. wykroczeniem wyników pomiaru cechy wyrobu poza linię kontrolną górną (LKG) lub linię kontrolną dolną (LKD). Kryteria oceny rozregulowania się procesu wynikają z właściwości tego procesu, a nie z dopuszczalnych przez konstruktora odchyleń wartości mierzonej cechy wyrobu. Wystąpienie symptomów rozregulowania się procesu nie jest równoznaczne z przekroczeniem przez daną cechę wyrobu jej dopuszczalnej wartości. Dzięki temu karta kontrolna umożliwia wykrycie zagrożenia rozregulowywania się procesu z wyprzedzeniem, dającym czas na skuteczne przedsięwzięcia korygujące, które zapobiegną wytwarzaniu wyrobów nie odpowiadających wymaganiom.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>