ZASADY ZARZĄDZANIA JAKOŚCIĄ I NIEZAWODNOŚCIĄ WYROBÓW CZĘŚĆ 2

Dzięki pracom E. Deminga i innych autorów [20, 25, 26, 33], zajmujących się zapewnianiem jakości i niezawodności wyrobów, tradycyjne podejście do tej sprawy uległo istotnym zmianom. Współczesne podejście do zapewniania jakości i niezawodności wyrobów stawia sobie za cel maksymalne zaspokojenie potrzeb klienta poprzez wyrób i uzyskanie jak największej satysfakcji klienta z użytkowania lub konsumpcji zakupionego wyrobu. Ponieważ sprzedawanie wyrobów nastręcza coraz więcej trudności, przedsiębiorstwa dążą do wytwarzania takich ilości wyrobów, jakie można będzie sprzedać, przy czym coraz częściej są wytwarzane wyroby na indywidualne zamówienia klientów [11]. Maksymalizację wydajności zastąpiono zasadą dostosowywania rozmiarów produkcji oraz cech wyrobów do potrzeb rynku. Jednocześnie dąży się do obniżania kosztów wyrobu przez ciągłe zmniejszanie wadliwości procesów wytwórczych i poprawę niezawodności wyrobu, co zmniejsza koszty gwarancyjne.

Poprawę jakości i niezawodności wyrobów uzyskuje się poprzez odpowiednie przedsięwzięcia zapobiegające wadliwości procesów wytwórczych oraz występowaniu uszkodzeń wyrobów. Takie przedsięwzięcia składają się na sterowanie jakością i niezawodnością wyrobów i są stosowane już od

etapu projektowania wyrobu. Efektywność zapewniania jakości i niezawodności wyrobów jest oceniana przez klientów, a ich opinie decydują o rozmiarach sprzedaży wyrobów i sytuacji rynkowej przedsiębiorstwa. Wysoka efektywność zapewniania jakości i niezawodności wyrobów jest możliwa tylko dzięki dobrej jakości pracy wszystkich pracowników, którzy powinni czynnie uczestniczyć w jej poprawie, a każdy pracownik powinien poczuwać się do odpowiedzialności za wyniki swojej pracy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>