Zwiększanie niezawodności elementów

Na rys. 3.1 widać, że już po krótkim czasie, np. , prawdopodobieństwo tego, że wyrób ulegnie uszkodzeniu, jest większe od 0. Może on uszkodzić się (z dużym prawdopodobieństwem) już w przedziale czasu (0, tQ. Jeżeli np. w chwili f prawdopodobieństwo to wynosi 0,3, to wynik ten można (w przybliżeniu) interpretować tak, że w przedziale czasu (0,f,) z dużej liczby użytkowanych egzemplarzy wyrobu może uszkodzić się do 30%. Pod koniec drugiej wojny światowej amerykański bombowiec miał na pokładzie około 800000 lamp elektronowych, a niszczyciel ponad 1200000 lamp. Po krótkim czasie któraś z nich mogła ulec uszkodzeniu, co powodowało utratę możliwości funkcjonowania np. radiostacji, radaru pokładowego, celowników itp. Sprzęt oddawano do naprawy, która trwała długo, gdyż trudno było zidentyfikować uszkodzoną lampę pośród tysięcy innych. W tym czasie nie opracowano jeszcze metod projektowania umożliwiających szybką identyfikację uszkodzonych modułów (zespołów), podzespołów i części urządzeń pokładowych.

Po wstępnym rozpoznaniu zagadnienia zawodności sprzętu, starano się opracować metody zwiększenia niezawodności obiektów technicznych. Wysiłki szły w dwóch kierunkach:

– 1) zwiększania niezawodności elementów, z których są budowane obiekty,

– 2) budowania wysoce niezawodnych obiektów technicznych z elementów o niezawodności relatywnie niskiej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>